امام همیشه مقید بودند ما از مغازه چیزى نخریم. با اینکه ما بچه بودیم مى‌گفتند: «چیزى مى‌خواهید، بگویید این کارگر بخرد». من یک دختر ده، یازده ساله بودم. رفته بودم زیرگذر کاغذ بخرم. همان طور که تند مى‌آمدم و صورتم را خیلى خوب نگرفته بودم، دیدم آقا دارند مى‌آیند و مرا دیدند. چون هم صورتم تقریبا باز بود و هم تند مى‌آمدم و با ایشان روبرو شدم، به قدرى ترسیدم که وحشت کردم و دو روز در منزل پنهان شدم؛ یعنى سر سفره حاضر نمى‌شدم. یک جورى بهانه مى‌کردم و مى‌رفتم با کارگر خانه ناهار مى‌خوردم و شبها خودم را به خواب مى‌زدم و نمى‌رفتم سر سفره. ایشان هم نمى‌گفتند «چرا فریده سر سفره نمى‌آید؟» در صورتى که اگر یکى از بچه‌ها یک روز سر سفره نبود، مقید بودند بپرسند: «چطور نیست؟ چرا سر سفره نیست؟». اگر خانه بودیم باید سر سفره حاضر مى‌شدیم و اگر هم خانه نبودیم مى‌پرسیدند چرا نیستیم؟ چون ما اصلا حق نداشتیم بدون خانم جایى برویم، ولى ایشان مى‌دانستند من براى چه خودم را نشان نمى‌دهم. به همین دلیل اصلا هم به روى خودشان نیاوردند. براى اینکه قبح قضیه از بین نرود و این وحشت براى ما باقى بماند. . مصطفوى، فریده؛ همان؛ ص 138.