وقتى داخل اتاق امام شدیم امام پشت به ما نشسته بودند و مطالعه مى‌کردند، به محض اینکه فهمیدند ما داخل شدیم کتاب را بسته و عینک را از چشمشان برداشتند و با حالت استقبال از جایشان بلند شدند. من طرف امام دویدم و صوت مبارکشان را بوسیدم. در بغل ایشان بودم و مرا نوازش مى‌کردند. امام از احوالات خانواده و خواهرهایم پرسیدند. من به امام گفتم، خواهر کوچکم که پدرمان را ندیده است خیلى علاقه دارد شما را ببیند. ایشان فرمودند: «بروید اگر در محوطه هستند بگویید بیاید تو». امام اینقدر با ما خودمانى برخورد کردند که انگار نه انگار ما با رهبر مسلمانان برخورد کرده‌ایم. . تندگویان، مهدى؛ سلام؛ 28/9/71.