امام با روح پاک و درک بسیار دقیقی که داشتند افرادی را که برای تحصیل و فهم‌ مطالب درس می‌آمدند از کسانی که با اغراض دیگری در درس او حاضر می‌شدند‌ تشخیص داده با آنها برخوردهایی مناسب داشتند. مثلاً اگر کسی در درس اشکال‌ می‌کرد چنانچه به انگیزه فهمیدن مطلب بود تا آخر با او همراهی و مطلب را کاملاً‌ تشریح می‌کردند، ولی اگر با انگیزۀ خودنمایی اشکالی مطرح می‌شد با او برخورد‌ می‌کردند و فرد مورد نظر را با عباراتی مانند اینجا جای گوش است یا شما گوش کنید،‌ تنبیه می‌فرمودند. روزی امام کلام یکی از بزرگان را نقل می‌فرمود، کسی به ایشان اشکال‌ کرد که نقل شما مطابق کلام آن شخص بزرگ نیست. امام به او فرمودند: «مطالعه‌ کرده‌ای یا نه؟» کسانی که متوجه مطلب بودند تبسم کردند؛ چون اگر می‌گفت مطالعه‌ نکرده‌ام، می‌فرمود پس چطور اشکال می‌کنی. وقتی او گفت مطالعه کرده‌ام، امام‌ فرمودند: «پس انالله و انا الیه راجعون» که تبسم شاگردان به خنده تبدیل شد. زیرا معنی‌ این جمله این بود که تو حتی با مطالعه مطلب را نفهمیده‌ای. البته بین طلاب و اساتید‌ اینگونه برخوردها باعث رنجش نمی‌شد.