در ایامی که رژیم شاه کردهای عراق را در کردستان عراق بر علیه حکومت مرکزی تحریک به شورش و آشوب کرده بود. یک شب متوجه شدیم چند نفر از بغداد از طرف حکومت بعث آمده‌اند که با امام ملاقات کنند و از ایشان نوشته‌ای علیه شاه راجع به مالکیت و تسلط عراق بر اروند رود بگیرند. آنها حرفهایشان را که زدند امام سخنان تندی به آنها گفتند به نحوی که کسی که برای ترجمه بیانات آمده بود بیش از یک دو جمله را نتوانست از ترس بعثی‌ها ترجمه کند. وحشت کرد و عذر خواست که من نمی‌توانم این مطالب شما را ترجمه کنم. امام عذر او را پذیرفتند. بعد یک نگاهی به مجلس کردند (کسی را برای ترجمه خواستند) من جلو آمدم و گفتم من آماده هستم تا اگر اجازه بفرمائید ترجمه کنم. امام خطاب به آنان با صراحت هر چه تمام فرمودند: شما در حال جنگ و ستیز با حکومت ایران هستید و قضیه مناقشات مرزی شما ربطی به ما ندارد و خودتان باید حل کنید. بعد به آنها فرمودند: در کنار شما حکومتی زندگی می‌‌کرد (اشاره به حکومت رضاخان) روزی که متفقین وارد ایران شدند مردم ایران با سابقه بسیار بدی که از حمله ارتش دشمن به کشورشان داشتند و نسبت به آیین و سرنوشت خود بیم و هراس داشتند در عین حال همگی از اینکه سایه شوم رضاخان از سر آنها کنار می‌‌رفت خوشحال بودند. از آن حکومت رضاخانی و نحوه کنار رفتن او عبرت بگیرید روزی شما هم کنار خواهید رفت. و لذا رفتاری نکنید که در روز کنار رفتنتان مردم عراق با تمام مشکلاتی که دارند جشن بگیرند و خوشحال باشند از اینکه از شر شماها خلاص شده‌اند. جلسه تمام شد و مسؤولین رژیم بعث که از خدمت امام بیرون آمدند خیلی پکر و ناراحت بودند و می‌‌گفتند این سید کیست که با ما این جور رفتار می‌‌کند. ما با او چنین و چنان می‌‌کنیم. حتی بیاد دارم بیوت علمای بسیار بزرگ نجف که زعامت حوزه را عهده‌دار بودند از این برخورد امام وحشت کردند و گفتند این چه بیان تندی بود که امام داشتند. حالا اگر حکومت بعث با چند تانک و زره پوش به نجف به قصد انتقام‌جویی حمله کند چه کسی جوابش را خواهد داد!! . آیت‌الله سید جعفر کریمی