

در موقع بمباران، ما سخت احساس وظیفه کردیم که برای امام اتاقی به نام پناهگاه بسازیم. آقای دکترها آمدند و به امام گفتند این سر و صدا برای شما از نظر جسمی خوب نیست. امام فرمودند: «برای من فرقی نمیکند، سروصدای بمباران، روی من تأثیر نمیگذارد. برای چی بسازید؟» دکترها نتوانستند ایشان را قانع کنند، چند نفری بودیم که رفتیم امام را قانع کنیم، حتّی آقای انصاری گریه کردند و گفتند اجازه بدهید چیزی بسازیم که هواپیماهای دشمن وقتی حمله میکنند، شما ده دقیقهای اینجا بمانید. اما امام گفتند: «مگر همه پناهگاه دارند؟ مگر همۀ مردم جنوب شهر پناهگاه دارند؟ که شما میخواهید پناهگاه بسازید، من چه فرقی با آنها دارم؟» تا اینکه احمد آقا رفتند پیش امام و گفتند من میخواهم دوتا از این پناهگاههای پیش ساخته بیاورم برای زن و بچه خودم، موقعی که امام فهمیدند پناهگاه برای زن و بچۀ فرزندشان است، گفتند از نظر من اشکالی ندارد. ما از این فرصت استفاده کردیم یا سوءاستفاده کردیم، ما بین اتاق احمد آقا و اتاقی که امام از آن استفاده میکرد، یک فاصلۀ دوازده متری راه بود، ما اجازه گرفتیم که یک پناهگاه بسازیم ما بین این دو اتاق. میخواستیم چیزی باشد که نزدیک اتاق امام باشد، از همین پناهگاههای پیش ساخته که دایرهای است، در حدود دوازده متر خریدیم و آوردیم با جرثقیل و دو در برای آن گذاشتیم. یکی به طرف اتاق امام و یکی به طرف ساختمان حاج احمد آقا. اما واقعیتش این است که منظور ما امام بود. ما آنجا را بسیار محکم ساختیم و خیلی محکم کردیم و بتون هم ریختیم روی آن و بسیار محکم ساختیم. اما موقعی که امام گفتند اینجا را خراب کنید، مشکلی شد. حتی یک بار ساعت نه شب تلفن کردند به بنده و گفتند امام شما را میخواهد. خدمت آقا رفتم، گفتند: «اینجا را خراب کنید.» من که میدانستم با چه مشکلی روبرو هستیم. گفتم خراب کردن اینجا صدای شدیدی ایجاد میکند و به این زودی هم خراب نمیشود. امام فرمودند: «هرقدر صدا دارد من تحمل میکنم. شما اینجا را خراب کنید.» ما ساعت نه قول دادیم که صبح روز بعد شروع کنیم و میدانستیم که با چه صدایی روبرو هستیم و نمیدانستیم که چطور تصمیم بگیریم. صبح رفتیم خدمت حاج احمد آقا، که ایشان بروند یا ما برویم و آقا را قانع کنیم. احمد آقا رفتند. ولی امام گفتند: «نه باید اینجا خراب شود و تحمل صدا را هم دارم. به ایشان بگویید که ناراحت صدا نباشند.» تصمیم امام قطعی بود و ما شروع کردیم به تخریب آنجا. البته آن روز نتوانستیم وسایل را فراهم کنیم و موکول کردیم به فردا، ولی در فاصلۀ همان روز امام دو بار مرا احضار کردند و تأکید داشتند در خراب کردن آنجا. جالب بود که امام گفتند: «این خانه استیجاری است و باید مثل اولش بشود». از طرفی این سنگهای پناهگاه که سنگین بود و ما نمیتوانستیم با دست بلند کنیم و میبایست از طریق زمینی که مشرف به این پناهگاه بود جرثقیل میآوردیم که امام در این رابطه فرمودند: «بروید از صاحب زمین اجازه بگیرید. اگر اجازه دادند جرثقیل بیاورید، و اگر ندادند، فکر دیگری کنید.» خود این هم مشکلی دیگر بود چرا که ما نمیدانستیم این زمین مال کیست، و طی دوازده سالی که اینجا بودیم، صاحب زمین را نمیشناختیم. رفتیم سراغ آقای امام جمارانی و به ایشان گفتیم امام میفرمایند باید اجازۀ صاحب این زمین را بگیریم، آقای امام جمارانی بعد از دو سه ساعت تلفن زد که اجازه دارید بروید داخل آن زمین. ما آمدیم خدمت امام و گفتیم که آقای امام جمارانی گویا صاحب زمین را میشناختند و به ما گفتند که اجازه دارید، امام گفتند مانعی ندارد. ما آنجا را تقریباً با چهار متّه برقی، با سروصدای شدید شکافتیم. با اینکه ما خودمان را کارگر و جوان حساب میکردیم، حوصله و تحمل این صدا را نداشتیم، اما امام (شاید حدود ده روز) آن را تحمل کردند و جالب بود که با آن همه ناراحتی که برایشان ایجاد کرده بودیم، هروقت میآمدند آنجا قدم بزنند به ما میگفتند: «خیلی ببخشید، من برای شما زحمتی درست کردم، مرا ببخشید.» اما ما شرمنده میشدیم و خجالت میکشیدیم، که هم ناراحتی برای آقا ایجاد کردیم و هم ایجاد سروصدا کردیم و تازه امام از ما معذرت میخواهند. ما هم زود تخریب کردیم، و ساختمان منزل استیجاری را به صورت اول و طبیعی درآوردیم. مسلم است امام مقداری راضی شدند که ما آن را به صورت اول درآوردیم. . مصطفی کفاشزاده، مصاحبه مولف.