قرار شده بود حاج آقا (امام) یک اعلامیه به مناسبت پانزده خرداد صادر کنند. سه روز یا چهار روز به پانزده خرداد مانده بود، حاج آقا فرستاد عقب یکی دو تا از بچه‌ها، وقتی رفتند، آنجا (به آنها) گفت که یک چیزی نوشته‌ام پیش مصطفی است بروید ببینید. ما رفتیم دیدیم دو تا اعلامیه نوشته شده، یکی از آنها خیلی تند است و یکی از آنها هم نسبتاً سطح آن پائین‌تر است از جهت حاد بودن. و بعد گفتند که من این اعلامیه را نوشتم دادم بردند و آقایان هیچکدام حاضر نشده‌اند امضا بکنند. دومی را هم نوشته‌ام باز هم حاضر نشده‌اند نمی‌دانم چه کار کنم. پیشنهاد شد در آن موقع به حاج آقا که (آیا) اگر آقایان مشهد یعنی آقایان میلانی و حاج آقا حسن (قمی) امضا بکنند نظر شما تأمین است؟ حالا که آقایان اینجا هم امضا نکردند [که تا آخر هم نکردند. ] ایشان گفتند فرصت کم داریم، حداقل این اعلامیه باید دو روز یا یک روز قبل از پانزده خرداد پخش بشود. آن افرادی که آنجا بودند گفتند از این جهت خیالتان راحت باشد، ما جوری برنامه را تنظیم می‌‌کنیم که حداقل یکروز یا دو روز قبل از پانزده خرداد اعلامیه به دست مردم برسد. خوب، حاج آقا خوشحال شد، فوراً یک کاغذ و قلم خواستند و یک نامه برای آقای میلانی نوشتند و یک نامه هم برای حاج آقا حسن گفتند اگر که آقای میلانی امضا کرد آن وقت ببرید برای حاج آقا حسن که امضا کند. اگر امضا نکرد، بگردید بیاورید من خودم همان اعلامیه را تکی امضا می‌‌کنم. گفتیم باشد. ما اعلامیه را گرفتیم و آمدیم شبانه، اولین کاری که کردیم دادیم حروفچینی کردند، یعنی یک کپی از روی آن برداشتیم، بعد هم دادیم چاپخانه حروف آن را چیدند. فقط منتظر چه شد؟ چاپخانه منتظر امضا شد که پای این یک دانه امضا گذاشته شود، یا دو یا سه تا یا امضاها چی باشد. فردا صبح دو تا از برادران را فرستادیم رفتند مشهد و قرار شد که یکی از آنها با همان هواپیمایی که می‌‌رود برگردد، و یکی هم با ترن بیاید، در ضمن تلفنی هم با ما تماس بگیرند که ببینیم چه شد. اینها رفتند و اعلامیه را داده بودند به آقای میلانی و امضا کرده بود، بعد هم داده بودند حاج آقا حسن هم امضا کرده بود و فوراً داده بودند از روی آن فتوکپی برداشته بودند، یکی از آنها توی جیب یکی از برادرها و دیگری در جیب آن برادری بود که با ترن می‌‌خواست بیاید، که اگر یکی از آنها در برگشتن با اشکالی برخورد کرد دیگری فرا برسد. تلفن هم شد، ساعت یک و ده دقیقه بود که از مشهد تلفن شد که خلاصه ما رفته‌ایم مریضخانه و هر دو تای اینها را، حاج آقا که تصادف کرده بود ملاقات کردیم با ایشان و حالشان نسبتاً خیلی خوب است و من داداشم را هم فرستاده‌ام. ما فهمیدیم که کار تمام شده. ساعت نزدیک دو و نیم بعدازظهر بود، آن کسی که با طیاره رفته بود رسید (صبح ساعت نُه رفت و بعدازظهر ساعت دو رسید). پنج ساعت تقریباً رفت و برگشت او طول کشید. به مجرد اینکه رسید، ما نامه را برداشتیم و رفتیم (البته ماشین کرایه بود). آقای میلانی دو تا نامه نوشته بود، یکی برای آقای خمینی و یکی هم برای شریعتمداری. ما فوراً نامه را گذاشتیم جلوی آقا با امضا. آقا فرمودند که تلفن بزنید به آقای شریعتمداری یا ایشان تشریف بیاورند اینجا یا من بروم خدمتشان. حاج آقا مصطفی خدابیامرز گفت که احتیاج ندارد، من خودم می‌‌برم و می‌‌دهم به حاج آقا امضا بکند. گفت باشد پس بردار و ببر. می‌‌رود پهلوی شریعتمداری اول کاری که می‌‌کند نامه آقای میلانی را می‌‌دهد به او بعد هم می‌‌گوید اینها را امضا بکن. آقای میلانی آن تو صحبت از وحدت، اتفاق و یکپارچگی کرده بود و گفته بود که اگر ما بتوانیم حتی یک اجازه امضا از نجف هم داشته باشیم خیلی خوب است در این کارها که می‌‌خواهیم بکنیم که حداقل یکی دوتا از امضاهای آقایان نجف نیز پای اعلامیه‌‌ها باشد، که این روح وحدت را خلاصه‌اش ما بتوانیم برسانیم. شریعتمداری از این مسأله استفاده می‌‌کند و می‌‌گوید خیلی پیشنهاد خوبی است، پس اجازه بدهید ما یک نفر را بفرستیم نجف، تا یک همچنین اجازه‌ای را بگیرد و بیاورد و این کار را بکنیم. آقا مصطفی می‌‌گوید خدا پدرت را بیامرزد، این بایستی (زود) منتشر بشود و برود، تو می‌‌خواهی یکنفر را بفرستی نجف! به قول یارو گفتنی، رخت بعد از عید برای گل منار خوب است، دیگر به چه درد می‌‌خورد؟ اصلاً (اعلامیه را) بده به من و نمی‌خواهد امضا کنی. گفت نه، پس بگذار باشد تا من بروم نماز و برگردم و بعد از نماز امضا می کنم. من به آقا مصطفی گفتم پس عوض اینکه می‌‌خواهی بگذاری اینجا، اول ببریم آقای نجفی هم امضا بکند که فقط بماند امضای ایشان. ما بردیم پیش آقای نجفی و ایشان زود امضا کرد. ما ماندیم و نماز مغرب که تمام شد، گفتم حاج مصطفی برو اعلامیه را بگیر و بیاور. رفت و دید شریعتمداری نیامده است، ساعت هشت شد نیامد، ساعت نُه شد نیامد، ساعت ده شد نیامد، خلاصه حاج آقا خیلی عصبانی شد. نزدیکهای ساعت یازده شریعتمداری پیدایش شد. حالا کدام قبرستانی رفته بود معلوم نبود! ساعت یازده که پیدایش شد، حاج آقا مصطفی خدا بیامرز آنجا گفت که حاج آقا تو که ما را بدبخت کردی، کجا بودی؟ آقای شریعتمداری گفت خبرهای موحشی رسید، که من صلاح نمی‌دانم که خود حاج آقا هم این اعلامیه را بدهد. خلاصه اینکه اعلامیه را امضا نکرده داد دست حاج آقا مصطفی و برداشت آورد. تقریباً ساعت یازده و نیم بود که حاج آقا (امام) اینجور فرمودند به من که، فلان کس از این ساعت مواظب خودت باش. چون این اعلامیه را آقای شریعتمداری امضا نکرده، از این در که می‌‌خواهی بروی بیرون احتمال خطر هست برای تو تا تهران، توجه داشته باش. ما گفتیم که خوب شما دعا بکنید، خدا کریم است، درست می‌‌شود. ما اعلامیه را گرفتیم و آمدیم بیرون. . ناگفته‌ها – ص 201