

یک بار که با امام در حیاط قدم میزدم به من گفتند: اگر گفتی کدام یک از درختها قشنگتر است؟ من تا آن موقع توجهی به این موضوع نکرده بودم که مثلاً طرز قرار گرفتن شاخه روی ساقه به درخت زیبایی خاصی میدهد. این بود که گفتم: «خوب، این یکی.» امام گفتند: همین طور نگو. چه دلیلی برای قشنگی این درخت داری؟ برو دو، سه روز فکر کن. من هم به شوخی گفتم: «چون این درخت سبز است!» آقا گفتند: نه، برو ببین زیبایی یک درخت در چیست. ببین طرز قرار گرفتن ساقه و شاخه چطور است. تنۀ درخت چه شکلی است. برگهای آن چطور بر شاخهها قرار گرفتهاند. سایۀ درخت چطور است... اینها را یکییکی میگفتند و به من نشان میدادند. بعد ادامه دادند: ببین ترکیب این درخت در کل چطور است. جزء جزء آن چطور است. درخت دیگری در گوشۀ حیاط بود. نیم ساعت مانده به غروب من داشتم با ایشان در حیاط قدم میزدم. گفتند: فاطی! نیستی! صبح پیش از آفتاب که من قدم میزنم، نمیدانی که این درخت چقدر قشنگ است. وقتی خورشید از آن پشت به قسمت بالای درخت میزند، این قسمت درخت زیبایی خاصی پیدا میکند. . فاطمه طباطبائی، پا به پای آفتاب (جدید)، ج 1، ص 188.