یک روز دایى مى‌گفت که رفتم خدمت امام، داشتند رادیو گوش مى‌کردند، اما نخواستند به من بگویند حرف نزن، بلکه رادیو را نزدیک گوششان گذاشتند. گاهى که ما دو سه نفرى در خدمت ایشان صحبت مى‌کنیم، ایشان به صورت اشاره به ما مى‌گویند حرف نزنید و مستقیما به ما نمى‌گویند حرف نزنید. یک وقت مى‌بینیم بلند مى‌شوند مى‌روند نزدیک تلویزیون و به آن نگاه مى‌کنند و ما متوجه مى‌شویم که صحبت‌هایمان موجب شده است که ایشان نتوانند از تلویزیون استفاده کنند. . همان‌جا.