هر روز راس ساعت یک که مى‌شد، امام در اتاق اندرونى بودند که زیر پله‌ها هست. نهار مى‌کشیدیم برایشان مى‌بردیم. تا ساعت دو هم آنجا بودند. بعد از دو مى‌رفتند براى استراحت. بعد هم ساعت چهار، نوبت چایشان بود. من چند مرتبه رفتم که ایشان خواب بودند و من دلم نمى‌آمد بیدارشان کنم. مى‌رفتم هى قدم مى‌زدم بلکه خودشان بیدار بشوند. مى‌دیدم نه، بعد به اجبار آهسته آهسته مى‌گفتم: «آقا، آقاجون» یه دفعه تا صدایشان مى‌زدم مى‌گفتند: «بله». مى‌گفتم: چاى برایتان آوردم. مى‌آمدم از آشپزخانه بیرون تا بعدازظهر بعدازظهر که مى‌شد باز ساعت شش الى شش و نیم نوبت قدم‌زدنشان بود. مى‌آمدند قدم مى‌زدند. بعد مى‌رفتند مشغول نماز مى‌شدند تا اخبار که شروع مى‌شد. اخبار را گوش مى‌کردند. موقعى که مى‌آمدند دستهایشان را بشویند براى شام خوردن، به ما مى‌گفتند، یا من بودم یا کبرى خانم، صدا مى‌زدند که اگر مى‌خواهید، شام بیاورید. شامشان هم چى بود، یک خورده ماست و خیار بود یا پنیر یا خیار یا کاهو، یک چنین چیزهایى. . بافقى، ربابه (خدمتکار بیت امام)؛ سروش؛ ش 476، ص 23.