

امام حاضر نبودند به طور رسمی در مراسم اجتماعی، آنطور که سایر علما شرکت میکردند و اهمیت میدادند شرکت کنند. و یک نوع روحیۀ انزوا گرایانه داشتند؛ مثلاً در ایّام عید در قم رسم بود که طلبهها به دیدن علما بروند. امّا ایشان معمولاً به این نوع مراسم، اهمیّت نمیدادند. یادم هست، مدتی من و آقای حاج شیخ حسن صانعی و آقای ربّانی املشی و یکی دو نفر از دوستان دیگر، که در زمان تحصیل، یک گروهی بودیم و برای خودمان محفلی داشتیم تلاش زیادی کردیم که امام را قانع کنیم به اینکه این مراسم را قبول کنند تا در روزهای عید، طلبهها و علاقهمندان ایشان بتوانند به دیدنشان بیایند و حتی در این مورد کار را به گستاخی رساندیم، یعنی آنقدر رفتیم و به ایشان فشار آوردیم تا به گردنشان گذاشتیم، و در حالی که قانع نشده بودند، بالاخره پذیرفتند. ایشان حاضر نبودند که آنجا بساطی درست بشود. . حجةالاسلام والمسلمین هاشمی رفسنجانی – ندا – ش 1، ص 23.