روزى که در قم ریختند و طلاب را از پشت بامها و طبقات بالاى مدرسه به زیر انداختند و آنها را با چوب و سنگ زدند، وقتى خبر به منزل امام رسیدبه ایشان عرض کردند، اجازه بدهید در خانه را ببندیم. اینها تصمیمشان این است که بعد از مدرسه فیضیه بریزند اینجا. امام فرمودند: «نه در خانه باز باشد.» باز به ایشان عرض شد که شاید کماندوهاى شاه الآن بریزند منزل و بکوبند و خراب کنند. این بار امام شدیدا جواب رد دادند. دفعه سوم، وقتى آقاى لواسانى پیشنهاد کرد که آقا اجازه بدهید در خانه را ببندم، امام به او فرمودند: «سیداز خانه من پاشو برو بیرون! تو مى‌گویى من در خانه‌ام را ببندم و توى مدرسه، اینها بچه‌هاى مرا بزنند و مجروح کنند و بکشند و من اینجا در خانه را ببندم تا سالم بمانم؟ اگر بخواهید چنین کارى کنید، عبایم را زیر دستم مى‌گیرم و با پاى برهنه مى‌روم مدرسه فیضیه.» . غیورى، على؛ سرگذشتهاى ویژه از زندگى امام خمینى(س)؛ ج 6، ص 99.