

زمانی که من در مدرسه دارالشفاء بودم حجره من در کنار حجره امام بود.اهل علمی بود که از مدرسه فیضیه به مدرسه دارالشفاء میآمد؛ ولی تا حجره من که پیش میآمد دیگر جلوتر نمیرفت. او حتی حاضر نبود چشمش به امام و حجره او بیفتد. چون به شدت با عرفان و فلسفه مخالف بود و اندیشههای امام را انکار میکرد. وقتی در جلسهای خدمت امام گفتند که فلان کس نسبت به شما چنین نظری دارد و گاهی علیه شما صحبت میکند، فرمودند: «آنچه راجع به من است از او میگذرم امیدوارم که غیبتها و تهمتهای او سبب شده باشد که خداوند از خطاهای من هم بگذرد و او را هم هدایت کند.» ـ آیتالله سید حسین بدلا - پا به پای آفتاب - ج 2 - ص 301.