در اوایل پیروزى یک بار با جمعى از دوستان که در کانون نشر فرهنگ اسلامى دزفول فعالیت مى‌کردند در قم به محضر امام شرفیاب شدیم. در ملاقات ما، همسر یکى از شهدا که شوهر او در کردستان به شهادت رسیده بود حاضر بود. وى در حالى که عکس شوهرش را در دست داشت در کنار امام نشست و از امام خواست به آن عکس نگاه بکنند. امام آرام صورت خود را به سمت عکس آن شهید برگرداندند و عکس را از دست آن خانم گرفتند تا خواهش ایشان را اجابت نمایند. ما که غرق ابهت و عظمت امام و چهره نورانى ایشان بودیم ناگهان متوجه شدیم که به محض دیدن عکس آن شهید اشک از چشم مبارک امام جارى شد. این قطره اشک که بلافاصله از چشم امام جارى شد ما را در دریایى از شخصیت عظیم و ناشناخته ایشان غوطه‌ور نمود. . غلامعلى رجایى.