

امام از نظر تربیتی، برای ما یک الگو بودند. وقتی کاری را به ما میگفتند: «انجام ندهید» ما میدیدیم ایشان در تمام مدت عمرشان آن کار را نمیکنند، قهراً ما هم انجام نمیدادیم. مثلاً وقتی به ما میگفتند: «اول وقت باید نماز بخوانید.» خودشان از نیم ساعت به ظهر وضو میگرفتند و مشغول قرآن و بعد خواندن نماز میشدند و ما هم داخل حیاط مشغول بازی بودیم. آقا یک مرتبه هم نیامدند صدا کنند که: «دخترها! بایستید برای نماز. بیایید، من ایستادهام، پشت سر من یا خودتان نماز بخوانید» ایشان اول اذان، نماز میخواندند ولی یکبار هم به ما نگفتند «الآن دست از کارتان بردارید، موقع اذان است، دست از بازیتان بردارید و بایستید برای نماز.» ولی میگفتند: شما باید در طول این ساعت نماز بخوانید، وای به حال کسی که در طول این ساعت نماز را نخواند، آن وقت اگر آن نماز را نمیخواند، میبایست از خانه بیرون برود. ـ فریده مصطفوی - پا به پای آفتاب - ج 1 - ص 100.