به یاد دارم هنگامی که آیت‌الله العظمی اراکی، از مشهد به تهران مراجعت کرده‌ بود، امام به من فرمود: از طرف من از آقای اراکی دیدن کنید. وقتی که من به عنوان عیادت به دیدن آیت‌الله العظمی اراکی رفتم، به من فرمود: «به‌ آقا بگویید یادتان است هنگامی که در اراک بودیم، بزرگترین کاری که می‌کردیم این بود‌ که در روز عاشورا یک دستۀ سینه زنی بیرون بیاوریم تا روحانیت بیاید و جلو بیفتد؟‌ حالا ببینید الحمدلله چقدر قدرت داریم؟! به آقا بگویید دیدید کار به کجا رسیدو‌ حکومت اسلامی برقرار شد و کار ما به کجا رسید؟ بگویید که این آوازها از شما‌ بود.» بعد اضافه کرد: «می‌خواهم فردا به خدمت امام بیایم.» من ماجرا را به خدمت امام عرض کردم. وقتی که خبر آوردند آقای اراکی تشریف‌ آورده‌اند، امام لباس معمول خانه را از تن بیرون کردند. در اینجا بهتر است بگویم که‌ امام همیشه در خانه یک پیراهن و یک جلیقه می‌پوشیدند و عرقچینی بر سر می‌گذاشتند‌ و عبا بر دوش انداختند و به استقبال آقای اراکی آمدند. با دیدن امام، آقای اراکی‌ فرمود: «السلام علیک یابن رسول الله، السلام علیک یابن رسول الله، السلام علیک یابن‌ رسول الله.» امام زیر بغلش را گرفتند و وی را در کنار خود نشاندند. آقای اراکی روکرد به امام‌ و گفت: «انا عبدٌ من عبیدک، انا عبدٌ من عبیدک شما مجدّد مذهبی.» امام فرمودند: «شما بقیة السّلف هستید. شما یادگار گذشتگان ما هستید.»