

صبح دوشنبه آمدم بیت، ناهار را با شادی و خوشی خوردیم. هنوز تصمیم عمل جراحی امام حتمی نبود. بعدازظهر این مسأله قطعی شد. همان شب هم قدری قلبشان ناراحتی پیدا کرد. من جرأت نگاه کردن به صورت آقا را نداشتم. امام به خانم گفتند: «خانم نصیحت میکنم در مرگ من هیاهو نکنید، صبر کنید.» خانم گفتند: «این چه حرفهایی است که میزنید! آبگوشتتان را بخورید. فردا عملتان میکنند و من خودم به زور به شما غذا میدهم.» امام فرمودند، «نه، آبگوشتم را نمیخورم. فردایی هم در کار نیست». موقع رفتن به بیمارستان که شد، امام همانطور که از سرازیری کوچه پایین میرفتند، گفتند: «این سرازیری که من میروم، دیگر بالا نمیآیم». این جملات را با لبخندی بیان میکردند که چندین معنی داشت، ایشان افسوس و نگرانی زیادی برای تنها ماندن همسرشان داشتند امام علاقه عجیبی به همسرشان نشان میدادند و دایم به دایی (حاج سید احمد آقا) سفارش میکردند که خانم را تنها نگذارید. معنای دیگری که خنده آقا داشت، روحانیت و آرامش ایشان در مسأله مرگ بود. . زهرا اشراقی – پا به پای آفتاب (جدید)، ج 1، ص 206.