یک روز مرحوم حاج آقا مصطفی به منزل من تلفن زد و گفت: یکی از طلاب‌ مازندرانی که همدرس شماست نامه‌ای به من داده که من به او گفتم به شما بدهد، او‌ در نامه‌ای که به آقا مصطفی نوشته و آن را به من داد، اظهار کرده بود که من پس از‌ مدتی می‌خواهم به مازندران بروم ولی بنیه مالی رفتن در من نیست و از جمله عبایی‌ مناسب ندارم برای من عبایی تهیه کنید. صبح من نامه ایشان را به منزل امام بردم، آقا‌ مصطفی منتظر من بود تا مرا دید گفت: فلانی شما آقا را می‌شناسیدبرای ایشان پنج‌ ریال هم پنج ریال است و امام بدون حجّت و دلیل حتی پنج ریال به کسی نمی‌دهند،‌ لذا علّت اینکه من نامه این طلبه را برای شما فرستادم این بود که امام نسبت به شما‌ حسن نظری دارند. من هم گفتم: در خدمت شما هستم. آن روز امام قدری کسالت‌ داشتند و به بیرونی نیامده بودند لذا آقا مصطفی گفت اول من به اندرونی می‌روم و بعد‌ برمی‌گردم با هم پیش امام می‌رویم وقتی وارد اطاق شدیم امام به دلیل اینکه هنوز هوا‌ سرد بود زیر کرسی بودند. امام از ما احوالپرسی کردند، ولی صلابت و مهابت ایشان به‌ من اجازه صحبت نمی‌داد آقا مصطفی به من با اشاره چشم گفت مطلب درخواست آن‌ طلبه را بگو. من هم با اشاره به او گفتم خوب خودت چرا نمی‌گویی آقا مصطفی یک‌ جمله بیشتر نگفت که آقا یک کسی از دوستان است که آقای گیلانی می‌شناسد. من‌ بقیه صحبت را ادامه دادم که بله آقا ایشان طلبه فاضلی است و پای درس شما هم‌ می‌آید و از آقازاده شما تقاضای کوچکی کرده و یک عبا می‌خواهد، بعد گفتم خوب‌ است آدم وقتی تقاضا می‌کند چیز قابلی تقاضا کند امام لبخندی زد و گفت: «مستحق‌ است؟» گفتم آقا اگر مستحق نبود، نامه نمی‌نوشت. امام دست به جیبشان بردند و‌ پنجاه تومان درآورد و به آقا مصطفی داد، آقا مصطفی پول را گرفت امام نگاهی به من‌ کرد که یعنی با این پول نمی‌شود عبای خوبی خرید و این پول که هم با شأن آن طلبه‌ فاضل مطابقت ندارد. لذا من خدمت امام عرض کردم آقا این آقای متقاضی، ملایی‌ سنگین است و از بیت محترمی هم هست و از آقازاده شما هم تقاضای، یک عبا کرده‌ شما با این وضعیت نباید اقلاً به اندازه قیمت یک عبا پول به او بدهید، امام باز تبسمی‌ کرده و گفتند: «مستحق است؟» گفتم: بله باز آقا دست در جیبشان کردند و یک پنجاه‌ تومانی دیگر بیرون آورده به ما دادند و ما دیگر جرأت نمی‌کردیم که بحث را ادامه‌ بدهیم.