سال 1332 شمسی که در منزل حضرت آیت‌الله العظمی بروجردی در ایام‌ فاطمیه مجلس عزا اقامه می‌شد، امام را می‌دیدم که در میان طلاب متوسط کمی‌ دورتر از مرحوم آقای بروجردی بسیار فروتن و مودب جلوس می‌فرمودند. در این مجلس‌ مرحوم تربتی منبر می‌رفت. در طول این مدتی که به مجلس می‌رفتیم می‌دیدیم امام از‌ آغاز تا پایان مجلس، به طور دو زانو و بسیار مودب نشسته بودند و به روضه گوش‌ می‌دادند و این برای من عجیب می‌نمود که چرا ایشان نزدیک مرحوم بروجردی جلوس‌ نمی‌فرمودند و همچون یک مستمع عادی در میان طلاب جوان با آن همه حرمت و‌ قداستی که در حوزه داشتند متواضعانه در این مجلس با طلاب گمنام همنشین‌ بودند.