امام بسیارى از مسائل و مشکلات را به خانه نمى‌آوردند، البته اگر احیانا فردى از بیرون مى‌آمد، نصیحتش مى‌کردند. مثلا مى‌گفتند که اگر زنى چنین کارى کرده، بد کرده. یا برعکس اگر مردى چنین کارى کرده، بد بوده است. یا اگر زنى مى‌آمد و مى‌گفت: شوهرم گفت از خانه بیرون نرو، امام مى‌گفتند: «از خانه بیرون نرو، چون این وظیفه شرعیت است، ولى ببین چرا شوهرت این حرف را زده است. زمینه را برایش جور کن. اگر جاهاى خاصى مد نظرش بوده، آنجاها نرو». توصیه‌هایشان کلى بود. . طباطبایى، فاطمه؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 1، ص 255.