اول فروردین سال 42 مصادف با وفات امام جعفر صادق علیه‌السلام جمعیت زیادى از اطراف و اکناف آمده بودند قم، هم به مناسبت وفات از یک طرف و هم به مناسبت مسائل روز که از طرف علما اعلام شده بود که ما عید نداریم و حاج آقا (امام) هم یک اعلامیه داده بود بیرون در آن موقع که آن نکته «تقیه حرام است ولو بلغ ما بلغ»، اخطار کرده بود که همه روحانیون به حساب و اهل علم که اگر تقیه بکند فعل حرامی ‌‌را انجام داده، باید حرفش را بزند. در آن روز، صبح منزل حاج آقا روضه‌خوانى بود. حدود 20 تا 25 اتوبوس از تهران که (به حساب صورت ظاهر از دهقانان بودند یا شرکت واحدیها بودند، ولی در اصل گارد جاوید بودند. ) آمده بودند که قم را به هم بریزند و یک چشم زخمی‌‌ و یک زهر چشمی‌‌ از آقایان بگیرند. خانه حاج آقا، وقتى که مشغول صحبت و سخنرانى و اینها بودند، تعدادى از اینها آمدند داخل خانه. اولین نفرى که شروع کرد به شعار صلوات دادن، در بغلش یکى از بچه‌ها نشسته بود که جلوى دهنش را می‌‌گیرد و از در حیات بیرونش می‌‌کند. حاج آقا از مجلس بلند شدند تشریف بردند بیرون. بعد شیخ صادق خلخالى و یکى دو تا از آقایان آمدند و گفتند حاج آقا فرموده‌‌‌‌‌اند اینجا منزل من است اگر کسى در این منزل اخلال بکند، با عکس‌العمل شدید ما روبرو خواهد شد. ولى خوشبختانه تا نزدیک ظهر دیگر اتفاقى آنجا نیفتاد و روضه تمام شد. . ناگفته‌ها - ص 157