

هیچ امری امام را بیشتر از غفلت اوامر الهی متغیر نمیکرد به خصوص اگر کسی در محضر ایشان قصد غیبت شخص یا قصد اهانت بزرگان دین را داشت. روزی بنده حاضر بودم. شخصی نسبت به یکی از علما و مراجع مطلبی را گفت که بوی اهانت در آن بود امام او را مورد عتاب شدید قرار دادند و بر او برآشفتند. با اینکه شخص گوینده از مخلصین امام بود. ایشان در تکلیف الهی هیچگاه ملاحظه اشخاص را نمیکردند. اگر نزدیکترین افراد به ایشان میخواستند در محضر ایشان خبری بگیرند که غیبت یا اهانت بود جرأت نمیکردند چون امام میفرمودند حاضر نیستم این مطلب را بشنوم. ـ آیتالله توسلّی - روزنامه جمهوری اسلامی - ویژهنامه ارتحال امام - 13 / 3 / 69.