

آن شب در مدرسه علوی خبر آوردند کسی در عقبی حیاط کوچک مدرسه را میزند. آن زمان چون اسلحه نداشتیم، از آن در با چوب حفظ و حراست میشد. خلاصه در را باز کردند. دیدیم امام هستند، آن هم تنهای تنها و شاید حاج احمدآقا نیز همراه ایشان بود و از در دیگر آمده بود. صدای شوقانگیز «امام آمد، امام آمد» به همه رسید وده، بیست نفر از کسانی که در آن شب در مدرسه رفاه بودند، امام را دوره کردند و بنا کردند بوسیدن دست ایشان. امام نیز با وجود خستگی زیاد با روی خوش همه را مورد مرحمت قرار دادند. تعجب میکردم امام با اینکه از صبح تا آن موقع یک لقمه غذا و یک لیوان آب نخوردهاند و با آن همه خستگی مسافرت و رفتن بهشت زهرا و سخنرانی، چطور میتوانند با این روی خوش با مردم برخورد کنند. من هم آمدم و دم در ایستادم و از فاصله یک متری مشغول تماشای ایشان شدم، سالها بود که امام را ندیده بودم. اما نزدیکتر نرفتم تا حداقل به قدر یک نفر هم که شده مزاحمتی ایجاد نکنم. امام آمدند و رفتند طرف پلههای سرسرا که به طبقه دوم منتهی میشد. حدود پنجاه الی شصت نفر پایین پله، مشتاقانه رهبرشان را نگاه میکردند. امام از پلهها بالا رفتند، همین که به پاگرد رسیدند، رویشان را به جمیت کردند و چهارزانو نشستند روی زمین. حرکت خیلی جالبی بود. وقتی همه دیدند که امام روی زمین نشستند، آنها نیز متوقف شدند. امام با تبسّم محبتآمیزی از آنها احوالپرسی کردند و شروع کردند به صحبت. آن ده، پانزده دقیقهای که امام در روی پلهها با تبسم زیبایشان برایمان صحبت کردند، از خاطرات جالب و فراموش نشدنی من است. ـ آیتالله خامنهای - شاهد بانوان - ش 167 - ص 6.