

هنگامی که اولین برنامه تبعید ایرانیان از عراق شروع شد، هر روز هموطنان زیادی را میگرفتند، زندانی و اذیت میکردند، اموالشان را میبردند و خلاف آنها را با کمال اهانت و بیشرمی بیرون میکردند. تا اینکه یک وقت دولت بعث اعلام کرد که تمام ایرانیان باید ظرف مدت شش روز از عراق خارج شوند. مردم هم در آن فصل زمستان بنا را بر این گذاشتند که از عراق بیرون بروند. در این گیر و دار که همه در فکر رفتن بودند و حتی گفته میشد که بعضی از علما و مراجع هم خود را برای خروج از عراق آماده میکنند و یکی از آقایان علما هم به دلیل بیماری به خارج مسافرت کرده بود، امام هم تصمیم گرفتند از عراق خارج شوند. دولت بعث با آن سیاستی که داشت نمیخواست امام از عراق خارج شود. لذا خبر دادند که بعضی از اشخاص از بغداد برای ملاقات با امام و صحبت درباره این گونه قضایا میآیند. یکی از آن اشخاص، معاون صدام به نام علیرضا بود که به قساوت و هتاکی و خونریزی معروف بود. هنگامی که این گروه بعضی به نجف آمدند، امام کردند که: «من اینها را راه نمیدهم و هیچ یک از اینها حق ندارند با من ملاقات کنند، و من هم تذکرهام را فرستادهام که خروجی بزنند و با مدخنانم بیرون روم». . آیتالله سید عباس خاتم یزدی – پا به پای آفتاب – ج 3 – ص 32