یک تابستان بود. در دوران طفولیت ما، که امام در حیاط با مادرم مشغول گل کاشتن بودند؛ یعنى امام بعد از نماز مغرب و عشا بود که با کارد آشپزخانه باغچه را آماده مى‌کرد و مادرم نشا را مى‌کاشتند و خاک مى‌ریختند. ما بچه‌ها توى اتاق مشغول بازى بودیم. هشت سال، ده سال همین حدود بودیم با بچه‌هاى همسایه. پشت پنجره رختخواب چیده شده بود تا بالا. یکى از دخترها را خواهر من بلند کرد و محکم نشاند روى رختخواب، به طورى که پشت این بچه خورد به شیشه و شیشه از بالا تا پایین خرد شد و ریخت درست آنجایى که مادرم و ایشان مشغول کاشتن گلها بودند، ما هم خیلى آماده بودیم براى اینکه ایشان اعتراض بکنند، ولى با اینکه دستشان زخمى شد و خون آمد هیچ چیزى به ما نگفتند. فقط کارگرى را که توى منزل بود صدا کردند که بیا شیشه‌ها را جمع کن. . مصطفوى، زهرا؛ همان؛ ص 175.