

در نجف وقتی به حرم میرفتیم، امام اجازه نمیدادند حتی یک نفر را از جلوی ایشان کنار بزنیم. حتی وضع به گونهای بود که یکی دو نفری که همیشه همراه امام بودند، امام برای اینها راه را باز میکردند! یادم میآید شب عید بود. امام به حرم رفتند. حرم خیلی شلوغ بود و من برای اینکه به طرف امام هجوم نشود از جلو دستم را آوردم که شخصی را کنار بزنم، ایشان فوراً دست مرا گرفتند و عقب کشیدند. حتی وقتی ما به کسی اشاره میکردیم که جایش را به آقا بدهد، ناراحت میشدند. اکثر وقتها که امام به حرم میرفتند حرم خیلی شلوغ بود و جا گیر نمیآمد و چون ناراحت میشدند که به کسی اشاره کنیم تا بلند شود و جایش را به ایشان بدهد، نیم ساعت قبل از ورود امام به حرم یک نفر از برادران میرفت و جا میگرفت و تا آمدن آقا مشغول دعا و نماز میشد تا اینکه امام وارد میشدند و جای خود را به ایشان میداد و چون آشنا بود امام چیزی نمیگفتند. . حجةالاسلام والمسلمین ناصری – سرگذشتهای ویژه از زندگی امام خمینی – ج 4، ص 131.