پس از آنکه حکومت بعث با حکومت شاه آن روز کنار آمد و بعد از اینکه دیدند به هیچ قیمتی نمی‌توانند امام را از هدفش بازدارند و متوقف کنند حکومت بعث تصمیم گرفت امام را بین‌ المحذورین قرار بدهد که یا در نجف ساکت و آرام باشد و کلمه‌ای راجع به شاه و حکومت شاه بر زبان نیاورد و فقط درسش را بگوید و حرم برود. و یا از عراق بیرون برود. پیدا بود امام یک چنین پیشنهادی را اگر می‌‌خواستند بپذیرند در ابتدا به دنبالش نمی‌رفتند، لذا آن را رد کردند و حکومت بعث هم شدت عمل به خرج داد و دور خانه امام را مأموران امنیتی عراق محاصره کردند. امام چند روز به عنوان اعتراض به درس نمی‌رفتند و حتی به حرم مشرف نمی‌شدند تا اینکه مقدمات جور شد و بنا شد که حرکت بکنند به طرف کویت، و از کویت، به سمت سوریه. شب قبل از حرکت امام به کویت بنده و آقایان خاتم یزدی و رضوانی خدمت امام رفتیم. امام اماناتی را که در نجف راجع به سهم امام و دفاتر و مسائل دیگر بود به ما سپردند و توصیه‌هایی فرمودند. ما بلند شدیم و از خدمت ایشان بیرون آمدیم. اما همه ما غمزده و ناراحت بودیم. من خیلی متأثر بودم از اینکه یک چنین وضعی برای امام پیش آمده است. دلم آرام نگرفت لذا دوباره بلند شدم و خدمت ایشان به اندرونی رفتم اما تا نگاهم به صورت ایشان افتاد گریه‌ام گرفت. عرض کردم، آقا دولتهای عربی تجارتگرند از کجا معلوم که سوریه با شاه سر شما معامله نکند. شما از اینجا به سوریه می‌‌روید. خودش مشکلاتی دارد مبتلا به فقر اقتصادی است. چه بسا امتیازاتی از شاه بگیرد و شما را تحویل شاه بدهد. امام با قیافه متأثری فرمودند چه بکنم؟ مرا نمی‌گذارند اینجا بمانم. ایران هم که نمی‌گذارند بروم. نمی‌توانم بروم. با این بیان امام من گریه‌ام گرفت و امام هم متأثر شدند و جمله‌ای فرمودند که آن لحن خاص امام هنوز در گوشم طنین‌انداز است که خیلی دلم را سوزاند. امام فرمودند: خدا می‌‌داند من در این مدت از دست حوزه نجف و آقایان نجف چه کشیدم. این تعبیر از امام برای آقایانی که آشنا به روحیه و قدرت تحمل امام هستند خیلی معنا داشت. . حجة‌الاسلام والمسلمین کریمی