هواپیمایی بود که از دوبی عازم بندرعباس بود ربایندگان سرنشینان آن هواپیما را مجبور کردند در بغداد بنشیند. نُه سرنشین به استثنای خدمه داشت و ماهیت افراد مبهم بود. مجبور کنندگان به فرود این هواپیما در بغداد از کادرهای برجسته سازمان منافقین خلق بودند که به هیچ قیمت حاضر نشده بودند ماهیت و انگیزه اقدامشان را افشا کنند. زمانی بود که عناصر حزب توده در عراق بعد از بختیار سردمدار بودند و شکل دهنده مبارزه ایرانیها علیه شاه بودند و در رأسشان پناهیان و دکتر مراد بودند. در کنار اینها بعضی از سران جبهه ملی دوم آن روز بودند. اینها در رقابت با هم بودند تا عناصری را که از ایران پناه می‌‌آورند به عراق، در اختیار خود بگیرند، یعنی از کانال خودشان وادار به مبارزه کنند و امکاناتی در اختیارشان بگذارند. زیر نظر پناهیان تمامی این 9 نفر را شکنجه کردند که ماهیت سازمان و وابستگی به اینها را کشف کنند و زیر شکنجه تنها چیزی که فهمیدند اسامی واقعی آنها بود که لو رفت و یکی از آن افراد موسی خیابانی بود و برجسته‌ترین چهره‌شان سعید مشکین فام بود که زیر شکنجه مقاومت کرد و دیگری حسین روحانی بود که او الآن ظاهراً عضو مرکزی سازمان پیکار می‌‌باشد که از کادرهای برجسته بود. همزمان با فرود این هواپیما، کادر مرکزی سازمان تلاش می‌‌کرد که به نحوی از طریق امام و دیگر یاران مبارز در عراق برای آزادی اینها کمک بگیرد. آنها مرحوم آیت‌الله طالقانی را سوار ماشین می‌‌کنند و به یکی از جاده‌های اطراف تهران برده و در راه مسأله را مطرح می‌‌کنند و ایشان هم با دست مبارکشان با مرکب نامرئی پیامی را به امام می‌‌نویسند. آیت‌الله طالقانی در آن پیام همانطور که خود امام فرمودند نوشته بود: انهم فتیة آمنوا بربهم فزدناهم هدی (داستان سرنوشت اصحاب کهف) و ضمناً برای اینکه آن کسی که به نزد امام می‌‌آید مورد اعتماد باشد دو نشانی را مرحوم آقای طالقانی به آن فرد می‌‌دهند که یکی را در همان نوشته گذاشته بودند و یک نشانی را شفاهی به من می‌‌دهند. قبل از آنکه به عراق بروم به ملاقات آیت‌الله طالقانی در زندان قصر می‌‌رفتم. در یکی از ملاقاتها بین من و آقای طالقانی جریانی پیش آمد و آن مربوط می‌‌شد به شرکت یکی از افراد نهضت آزادی یا نزدیکان نهضت آزادی در دارالتبلیغ اسلامی قم که در آن ایام این یک انحرافی بود که حوزه را متوجه یک نحو مبارزات تبلیغات می‌‌کردند و در آن جریان من به ایشان گلایه کردم که چرا دوستانشان که از زندان آزاد می‌‌شوند یکراست به سراغ دارالتبلیغ قم می‌‌روند و این جریان بین من و ایشان اتفاق افتاده بود و گذشت. همین جریان را مرحوم آیت‌الله طالقانی توسط آن شخص پیغام دادند و علامت شناسایی او بود و آن شخص سید مرتضی تراب حق شناس بود که جهرمی است و آن موقع ایشان دانشجو بود و من در قم بودم و ارتباطی با هم داشتیم، ولی سالهایی که در عراق بودیم به کسی اعتماد نمی‌کردیم مگر اینکه دلیلی وجود داشت که در خط امام هستند و با پیام مخفی ایشان مطلع شدیم و مطمئن شدیم که ایشان را خدمت امام برسانیم، رفتم خدمت امام وقت گرفتم و گفتم فردی است که می‌‌شناسم و مورد اعتماد است. ایشان پیامی از سید ابوالفضل زنجانی و آیت‌الله طالقانی آورده بودند و در حضور امام آن نوشته نامرئی را ظاهر کرد. امام در جواب او فرمودند: من باید تأمل کنم و جواب شما را بدهم. روز بعد امام در جواب گفتند: من نمی‌توانم کاری انجام بدهم چون رسماً من باید چیزی از مسؤولین عراقی‌ها برای آزادی اینها بخواهم و بعداً آنها نیز چیزی از من خواهند خواست و من ‌نمی‌توانم با عراقیها داد و ستد را آغاز کنم. . حجةالاسلام والمسلمین دعایی – روزنامه جمهوری اسلامی – 16 / 4 / 59