

کار مهمی که امام انجام دادند استفاده از حادثه مدرسه فیضیه براى گسترش مبارزه به سراسر ایران بود، امام از وقتى که فاجعه مدرسه فیضیه اتفاق افتاد، به فکر افتادند که این حادثه را در سراسر کشور منعکس کنند و آن را زنده نگهدارند. حادثه فیضیه در ماه شوال بود و تا ماه محرم دو ماه و پنج روز فاصله داشت. امام چنانکه در اواخر دوران مبارزه مشخص شد، به ماه محرم اعتقاد عجیبى داشتند. و واقعاً ماه محرم را ماه پیروزى خون بر شمشیر میدانستند لذا از اول، محرم را هدف گرفتند یعنى بلافاصله بعد از حادثه مدرسه فیضیه تصمیم گرفتند که از این حادثه در ماه محرم استفاده کنند و کردند. آن برنامهاى که امام در ماه محرم آن سال طرح کردند و اجرا شد یک برنامه دفعى و آنى نبود بلکه برنامهاى بود که اقلاً دو ماه روى آن فکر و کار شده بود. به دنبال حادثه فیضیه امام شروع به نامهنگارى و تبادل معلومات اطلاعات با علماى شهرستانها کردند همواره با اعلامیههاى تندى مانند «شاه دوستى یعنى آدمکشى»، افکار سیاسى و انقلاب خود را به همه جا منتقل کردند و مردم را به هیجان آوردند. نزدیک محرم که شد امام براى شهرستانها برنامهاى طرح کرد. آن برنامه عبارت بود از اینکه طلاب و فضلاى قم را به اطراف و اکناف کشور بفرستد و از آنها و منبرىهاى شهرستانها بخواهد که دهه محرم را به خصوص از روز هفتم را اختصاص بدهند به بازگو کردن فاجعه فیضیه و آن مصائبى که در قم گذشته است و از روز نهم نیز دستههاى سینهزنى این کار را بکنند و در نوحه خوانیها آنچه را که در مدرسه فیضیه اتفاق افتاده است مطرح کنند تا همه مردم ایران بفهمند که در حادثه فیضیه چه گذشته است. واقعاً وقتى انسان فکر میکند میبیند براى اینکه مردم سراسر ایران فاجعه فیضیه را بفهمند و به مبارزه کشیده شوند و هیجان پیدا کنند هیچ راهى بهتر از برنامهاى که امام طرح کرده و به اجرا درآوردند، وجود نداشت. خود من از کسانى بودم که براى محرم از سوى امام اعزام شدم و تأثیرش را نیز دیدم امام از من خواستند که به مشهد بروم و یک پیام براى آقاى میلانى و آقاى قمی و پیام دیگرى براى علماى مشهد ببرم. پیام به علماى مشهد این بود که آماده باشید براى مبارزه، صهیونیسم دارد بر اوضاع کشور مسلط میشود، اسرائیل بر همه امور سلطه پیدا کرده است، امور اقتصادى کشور دست اوست و سیاست ایران را در مشت خود دارد.