بعد از سالهای 1321 امام غالباً تابستانها به مشهد مشرف می‌شدند و یکی دو نفر از طلبه‌های بزرگتر مدرسه ما با ایشان رفیق بودند و به این مناسبت برای امام مجلس دید و بازدید تشکیل می‌دادند. مدرسه، مدرس کوچکی داشت و عده‌ای خاص از علما که شاید عده آنها از ده یا پانزده نفر بیشتر نمی‌شد و امام را می‌شناختند، به ملاقاتشان می‌آمدند. بعد هم دیگر زیاد آنجا رفت و آمد می‌کردند. سرپرست آنجا از علمای بزرگ بود و با ایشان صمیمیت داشت. ماه مبارک بود و تابستان. شبها تا نزدیک سحر، مسجد گوهرشاد پر از جمعیت بود. مردم شب نمی‌خوابیدند که از فرصت شب استفاده کنند و به جای آن، روز می‌خوابیدند. من به مسجد گوهرشاد می‌رفتم که در آنجا واعظان بزرگ منبر می‌رفتند. یکی از آنها پدر خود من بود. در داخل فضا و صحن مسجد گوهرشاد، افرادی بودند که برای خودشان دعا می‌خواندند. من مکرر این را می‌دیدم که امام عبایشان را روی زمین انداخته‌اند و در میان جمعیت نشسته‌اند (آن وقت مردم ایشان را نمی‌شناختند، تنها افراد خاصی ایشان را می‌شناختند.)ساعت نه شب که من از آنجا رد می‌شدم تا به حرم بروم، می‌دیدم ایشان نشسته‌اند و دعا می‌خوانند. من به حرم می‌رفتم، نماز می‌خواندم، بحثی با طلبه‌های گوشه مسجد داشتیم که به آن هم می‌پرداختیم، آن وقت در حدود سه ساعت بعد که بر می‌گشتم و از آنجا عبور می‌کردم، می‌دیدم که ایشان هنوز نشسته‌اند و نماز و دعا و قرآن می‌خوانند. خیلی از حوصله و صبر ایشان تعجب می‌کردم که این قدر اهل دعا و عبادت هستند. ـ آیت‌الله واعظ زاده خراسانی - پا به پای آفتاب - ج 6 - ص 102.