روزى امام در حرم امام‌حسین (ع) مشرف بودند. بنده هم در نزدیکى ایشان نشسته بودم. آقایى شیرینى آورد و جلوى من و امام و دیگران گذاشت. امام شیرینى را برداشته و با کمال مهربانى دادند به بنده‌زاده، زیرا به او شیرینى نداده بودند و ایشان در چنین جایى به این مساله توجه فرمودند. در همین جا مطلب دیگرى که جلب نظر کرد این بود که یکى از ایرانیانى که به نظرم آمده بودند براى زیارت، مهرى را که خریده بود از داخل جیبش درآورد و به امام داد که روى آن نماز بخواند، تا تبرک شود. امام هم با کمال خضوع بلند شدند و دو رکعت نماز خواندند و مهر را به او برگرداندند. من از این منظره بسیار لذت بردم. . معرفت، محمدهادى؛ حوزه؛ ش 32، ص 148.