امام صحبت بى‌مورد زنها با نامحرم را ضرورت نمى‌دیدند؛ مثلا در خانه خودشان وقتى که یکى از نوه‌هاى پسرشان مکلف مى‌شد، دیگر با آنها در یک اتاق نمى‌نشستیم. البته جالب اینجاست که وقتى ما نزدشان بودیم نمى‌گفتند که ما از اطاق بیرون برویم، بلکه به او مى‌گفتند بیرون برود. یا اگر من پهلوى ایشان بودم و نوه مکلف شده‌شان که مثل پسر خودم بود مى‌خواست وارد اتاق شود مى‌گفتند: «کسى اینجا هست». . طباطبایى، فاطمه؛ اطلاعات؛ ویژه‌نامه؛ 14/3/69.