در تعیین مرجعیت و انتخاب مرجع، حرکتی در حوزه‌های علمیه در طول تاریخ‌ سابقه دارد که بعد از فوت مرحوم آقای حکیم به وجود آمد. بعد از رحلت ایشان عده‌ای‌ به تکاپو افتادند که از زعامت و مرجعیت ایشان سهمی برده باشند. قهراً این را‌ می‌دیدند، آن را می‌دیدند، و با وکلای ایشان تماس می‌گرفتند که تأییدی برای مرجعیت‌ خود بگیرند؛ اما در آن ایام، امام برای اینکه خود را وارد چنین معرکه‌ای که در نظر ایشان‌ بسیار کوچک بود، نکنند (چون بعضی مراجع را رده‌بندی کرده بودند و ایشان را در رده‌ هفتم یا هشتم گذاشته بودند و دوستان ناراحت بودند و از ایشان می‌خواستند که این‌ ترتیب را نپذیرند.) می‌فرمودند: «ما پیر‌مرد شده‌ایم ما دیگر باید نوبت اداره حوزه را بدهیم به جوانها و باید بکوشیم‌ جوانها را معرفی بکنیم اگر با جلوتر قرار دادن این جور افراد آنها معرفی می‌شوند این‌ وظیفه ماست، این کار بدی نیست، بلکه کار خیلی خوبی هم هست، بلند شوید و‌ بروید، این صحبتهای بچه‌گانه چیست».