دکترها مى‌گفتند: امام خودشان مى‌خواستند بروند هر جا را درست کردیم، جاى دیگر بدنشان بیمار شد. دکتر عارفى گفته بود: هرچه ما تک زدیم، بدن امام پاتک زد. آن روز دایى [احمد خمینى] براى ما صحبت کرد و گفت: آقا شانس ندارند. باید دعا کرد. فقط 2% شانس دارند. شب ما در بیمارستان بودیم. خانم خیلى گریه مى‌کردند. به دکترها گفتند: مثل اینکه نه دعاهاى ما و نه کوشش شما!... دکترها گفتند: باید باطرى در قلب کار بگذاریم. از آقاى خامنه‌اى و دیگران اجازه این کار را گرفتند. صبح آقا به دکترها گفته بودند: «من مى‌دانم زنده نمى‌مانم. اگر مرا براى خودم نگه داشته‌اید، به حال خودم بگذارید. اما اگر براى مردم است، هر کارى مى‌خواهید بکنید.» . اشراقى، زهرا؛ زن روز؛ ش 1220، ص 4.