اوایلی که امام به نجف تشریف آوردند از ایشان خواهش شد درس را شروع‌ بفرمایند، امام سوال کردند: «بیشتر روی قواعد بحث کنیم، یا روی روایات و نقل اقوال؟ «همۀ رفقا به اتفاق گفتند که: ما بیشتر مایلیم از قواعد شروع کنیم. یعنی همان کاری که‌ شیخ در کتاب مکاسب کرده است، چون ایشان از بیع شروع کردند. آن وقت ایشان‌ تحولی در نجف (حداقل در ما) ایجاد کردند که موجب شیفتگی ما به خودشان شد‌ که روز به روز بیشتر می‌شد. تا آن زمان مسأله اقوال بزرگان در فقه، به عنوان حریمی‌ مقدس بود. مثلاً اگر می‌گفتیم: این نظریۀ مرحوم نائینی است، برای دلیل کافی بود.‌ اینقدر مسأله شخصیت بر آرای اثر می‌گذاشت. این در واقع فقه را از صورت تحقیقی‌ به صورت تقلیدی درمی‌آورد. می‌گویند بعد از شیخ، تا قبل از ابن‌ادریس، فقه صورت‌ تقلیدی به خود گرفته بود. آن بزرگ آمد و این حریم را درید و تحقیق را شروع کرد. اخیراً‌ فقه، واقعاً رنگ تقلیدی به خود گرفته بود. مثلاً اگر گفته می‌شد کلام، کلام مرحوم آقا‌ ضیاء یا مرحوم نائینی یا آقا شیخ حبیب الله رشتی یا مرحوم فشارکی اصفهانی یا میرزا یا‌ شیخ است، انتساب قول به این گوینده‌ها، یک نوع حریم ایجاد می‌کرد. لذا طلبه‌هایی‌ مانند ما این جرأت را به خود نمی‌دادند که رأیی برخلاف رأی بزرگان دهند یا تحقیق‌ کنند. ولی امام یک تحول ایجاد کردند، یعنی راه مناقشه در کلام بزرگان را باز کردند و‌ حریم را شکستند و به عالم تحقیق و فقاهت این درس را دادند که باید حریم کلام‌ بزرگان را شکست.