روزهایی که خیلی دلمان پر درد می‌‌شد می‌‌رفتیم خدمت امام می‌‌گفتیم این زبان ما باز باشد یکقدری به مردم بگوییم. امام می‌‌فرمودند نه خودش دارد خودش را حذف می‌‌کند شما کاری نداشته باشید و ما ایمان داریم که حق با امام بود. ما گاهی عصبانی می‌‌شدیم اما حق با امام بود. یک جلسه داشتیم خدمت امام، آقای رجایی تشریف داشتند آقای مهندس بازرگان هم بود خیلی از آقایان بودند. توی آن جلسه امام لااقل سی (30) مورد به اینها حمله کردند. حالا من رقم را شاید یک قدری اغراق گفته باشم. به هر حال همه عیوب ایشان را به خودش گفتند. توپیدند به او. دیگر قرار شد حرفهای این جلسه را بیرون نزنیم. خوب آنکه معلوم بود نمی‌زند، ماها قرار شد نزنیم. بیرون که آمد دیگر دید هیچ صدایی ندارد می‌‌دید که تهمت زدن هیچ راهی را ندارد غیر از اینکه یک قیافه خندان و بشاش جلوی تلویزیون گرفت که مردم خیال کنند امام او را تأیید کرده و ماها را محکوم کرده، بعد که بیرون آمدیم هر کی به ما می‌‌رسید می‌‌گفت تو عصبانی بودی بیرون آمدی؟ چه بکنیم آن روز توی مجلس امام در حالی که با انگشتانشان به شقیقه‌شان می‌‌زدند فرمودند که این فکر را از توی مغزت بیرون کن که اگر تو نباشی این جنگ می‌‌خوابد. من خودم این جنگ را به خوبی اداره می‌‌کنم. آنروز امام به او فرمودند تو خیال می‌‌کنی یازده میلیون رأی مال تو هست؟ پانصد هزار از این مردم به تو رأی ندادند. فکر می‌‌کنی اینهایی که امروز برات کف و سوت می‌‌زنند به تو رأی دادند آن زمان اینها به تو رأی ندادند. یک قدری‌‌‌‌‌‌ بی‌‌حیایی خدمت امام کرد، امام فرمودند که اگر اینطور بخواهی باشی دستور می‌‌دهم همینجا داخل خانه تا یک سال شما را حبس کنند و نگهدارند و خیال نکن که اجازه می‌‌دهم بروی اروپا و آنجا برای مردم حرف بزنی، بعد امام خیلی حرفها زدند او گفت مثلاً من چه کرده‌ام؟ امام گفتند: تو این گروهکهای منافق را مسلح کردی. گفت: خوب من اسلحه دادم خودشان را حفظ کنند جانشان حفظ بشود. امام فرمودند: مگر تو مسؤول جان آنها هستی؟ به درک که جانشان در خطر باشد، اسلحه مسلمانها را می‌‌دهی به کی، به محارب؟ . آیت‌الله هاشمی رفسنجانی – روزنامه جمهوری اسلامی – 13 / 4 / 60.