برخورد امام با بچه‌هاى خانواده خیلى ملایم است. با آنکه ایشان از نوه‌هاى کوچولوى دو ساله و سه ساله دارند تا دخترهاى سى چهل ساله. کلا امام به طور غریبى باهوشند. ما همیشه مى‌گوییم که نمى‌شود از ایشان چیزى را پنهان کرد، چون از در وارد که مى‌شوند خودشان همه چیز را زود مى‌فهمند. ایشان هیچ وقت از بچه‌ها نمى‌پرسند کجا بودید، نکند نخواهیم بگوییم و مجبور به گفتن شویم. حتى ایشان وقتى مى‌گوییم دیگر مى‌خواهیم برویم، ممکن است یک بار بگویند «چرا؟ بمان». اما نه در حدى که انسان پیش خود بگوید حالا اگر برویم بد است و حرف ایشان زمین مى‌افتد. فقط در این حد که آن قدرى که اگر دلمان بخواهد بمانیم، بمانیم. به طور کلى خیلى آزادى مى‌دهند به بچه‌ها؛ یعنى علاوه بر شیطنت بچه‌ها که مى‌گویند: «بگذارید بریزند، بزنند، کثیف کنند، ول کنید، بچه باید همین طور باشد». در بزرگى هم اصلا اهل نصیحت نیستند که بگویند این کار را بکن و یا این کار را نکن! فقط ایشان این طور بگویم که خودشان سرمشق عملى بچه‌ها در خانواده هستند. . مصطفوى، زهرا؛ همان؛ ج 1، ص 176.