

روش امام با دیگران تفاوت داشت. روش دیگران این بود که هر چه کسی به آنها نزدیکتر بود، به او بیشتر توجه میکردند. اما امام به هر کس که به ایشان نزدیکتر بود، کمتر توجه میکردند. حتی اگر در مجلس طلبهای عادی میآمد، امام برایش احترام بیشتری قایل میشدند، اما اگر مثلاً فرزندشان میآمد یا یکی از ما میآمدیم که خیلی به ایشان نزدیک بودیم، طوری نمیکردند که ما احساس کنیم به ایشان نزدیکیم و در ما توقع ایجاد شود. ایشان سعی میکردند در ما روحیه اخلاص ایجاد شود. ـ حجةالاسلام و المسلمین محمدرضا ناصری - پا به پای آفتاب - ج 4 - ص 264 و 265.