آیت‌الله حکیم که در بغداد سکونت داشتند، برای مدتی به کوفه رفتند. روز سوم یا‌ چهارم ورود ایشان به کوفه بود که آقازادۀ ایشان را دیدم (همان فرزند آیت‌الله حکیم که‌ توسط رژیم بعث عراق شهید شد). بعد از احوالپرسی حال پدرشان را پرسیدم. او با‌ ناراحتی به من گفت: همین قدر بگویم که الآن سه روز است که پدر من آمده است و‌ یک نفر به دیدنش نیامده است. من بسیار متأثر شدم بحث آیت‌الله حکیم نبود بلکه‌ بحث مرجعیت مطرح بود. برای همین فوری به منزل آیت‌الله خویی ـ رحمة الله علیه ـ ‌ رفتم. ایشان وقتی حال مرا دیدند پرسیدند، چه شده؟ گفتم می‌خواستید، چه بشود؟ آن‌ زمان که آیت‌الله حکیم در بغداد بودند برای ملاقاتشان مردی را فرستادید، چطور شده‌ است الآن که ایشان به کوفه آمده‌اند به ملاقاتشان نمی‌روید. در ضمن در آن روزها‌ صدام اعلام کرده بود سیدمهدی حکیم فرزند بزرگ آیت‌الله حکیم جاسوس است و‌ برای دستگیری او هم جایزه‌ای را مقرّر کرده بود. مرحوم آقا سیدمهدی حکیم هم فرار‌ کرد و رفت. من که این جریان را در خاطر داشتم، گفتم: نکند جریان فرزندشان بر شما‌ هم اثر گذاشته است؟ مرحوم خویی بسیار ناراحت شد و همان موقع برای ملاقات با‌ آیت‌الله حکیم به راه افتاد. من هم از آنجا به خدمت امام رسیدم و پس از اینکه ماجرا‌ را شرح دادم، گفتم: من از شما تقاضا می‌کنم که شما هم تشریف بیاورید تا این سد‌ شکسته شود. ایشان فرمودند: «من همه روزه یک دوره تسبیح برای سلامتی و بقای آقای حکیم می‌اندازم و‌ می‌دانم که رفتن آقای حکیم به ضرر اسلام است، ولی چه کنم؟ من در اینجا تحت نظر‌ هستم. اگر حرکت کنم و در بین راه مرا بگیرند و ببرند، نه به آن نتیجه‌ای که تو می‌گویی‌ می‌رسم، نه اینکه کسی می‌فهمد که من کجا هستم. اینجا غیر از ایران است.» خدمتشان عرض کردم: پس من آیت‌الله شاهرودی را هم آماده می‌کنم. ایشان‌ تشریف دارند و شما هم که می‌آیید. فرمودند: «عیبی ندارد.» من هم رفتم و با آقازادۀ آقای شاهرودی صحبت کردم و قرار گذاشتیم. فردا صبح‌ آنها به من اطلاع دادند که بعد از درس به دیدن آیت‌الله حکیم می‌روند. من هم به امام‌ اطلاع دادم و ایشان هم بعد از اتمام درس به سوی خانۀ آیت‌الله حکیم به راه افتادند.‌ در مراجعت از خانۀ آقای حکیم، بین طلبه‌ها و بعثیهای عراق زد و خورد و درگیری‌ سختی به وجود آمد و در نتیجه چند تن مجروح شدند و پیش بینی امام تا حدی درست‌ بود. با این همه ایشان به دیدن آقای حکیم رفتند.