وقتی امام پای بحث و درس می‌نشستند، آقایان فضلا و علما، چه عرب و چه‌ عجم می‌آمدند. امام به آنان مجال بحث می‌دادند. بعضیها می‌گفتند این شیوه را در قم‌ نداشته‌اند، بلکه این شیوه را در نجف افتتاح کردند که در جلسه عمومی اجازه می‌دادند‌ بحث شود. گاهی امام خودشان هم وارد بحث می‌شدند و اجازه می‌دادند به امثال بنده‌ که با ایشان مثلاً بحث کنیم. در همین بحثها وقتی که بین رفقا بحث بود ایشان سکوت‌ می‌کردند و گوش می‌دادند و وارد بحث نمی‌شدند، مگر اینکه بگوییم: آقا شما چه‌ می‌فرمایید؟ آن وقت ایشان وارد بحث می‌شدند. وقتی وارد می‌شدند، جدی وارد بحث‌ می‌شدند؛ نه اینکه بخواهند ما را اقناع کنند یا مثلاً از بحث در بروند. این روشهایی که‌ ایشان داشتند برای ما کاملاً افتخارآمیز و حیات بخش و آموزنده بود.