

در سال 58 که در بیمارستان شهید رجایی بودند، برای استفاده از دستشویی، ایشان را با صندلی چرخدار از راهرو عبور دادیم. در راهرو، مریضهای بیمارستان هم بودند، مریضها، بیمارهای قلبی مادرزاد بودند، دریچهای بودند، بیماران انسداد رگها بودند، با قیافههای بیمارگونه و این باعث شد که امام، اگرچه در ظاهر نشان نمیداد، ولی وقتی وارد «سی. سی. یو» شدند یک مقدار نامنظمی قلبشان شروع شد. امام تا این حد نسبت به مردمش حساس بود. . دکتر عارفی – حضور – ش 8، ص 70.