براى ما جالب‌ترین خاطره، ساعت قبل از حرکت به تهران امام بود که امام فرمودند: «آقایانى که اینجا کار مى‌کنند و خدمت مى‌کنند بیایند این طرف» موقع خداحافظى و شب وداع ما رفتیم اتاق آن طرف، فرمودند: «من امشب تصمیم به رفتن گرفتم، اما مسلما خطر است. ولى خطر براى من است. شما با من نیایید من با احمد مى‌روم». من گفتم: شما اجازه بدهید که ما هم بیاییم حتى خانم‌ها هم که این را شنیده‌اند به من پیغام داده‌اند که مگر ما از حضرت زینب(س) عزیزتریم که ما بمانیم و نیاییم. حضرت زینب(س) با امام حسین(ع) رفتند. ما هم همراه شما مى‌آییم. وقتى من این را گفتم عده‌اى گریه کردند و گفتند: ما اگر هزار جان داشته باشیم آن را در راه شما و اسلام فدا مى‌کنیم شما اجازه بدهید ما باید همراه شما باشیم. امام وقتى نگرانى و احساسات ما را دیدند اجازه دادند، اما گفتند: «خانم‌ها با هواپیماى بعدى یا فردا و پس فردا اگر ما سالم رسیدیم بیایند». ما خوشحال شدیم و گفتیم: اگر اجازه بدهید این شب آخر یک عکس با شما بگیریم شاید حدود نیم ساعت یا سه ربع امام نشستند مخصوص عکس گرفتن. امام با آن محبت و نظر بالا از همه قدردانى و خداحافظى کردند. و آماده شدیم براى حرکت. وقتى بلیتها را تقسیم کردیم بعضى‌ها نیامدند شاید کار داشتند بعضى‌ها هم شاید ترسیدند! . کفاش‌زاده، مصطفى؛ مصاحبه مولف.