وقتی بعثیها امام را تقریباً تحت محاصره قرار دادند به جز چند نفر از نزدیکان، کسی حق رفت و آمد به منزل ایشان را نداشت. چند روز بعد، فشار کمتر شد. چندین بار فشارها را کم و زیاد کردند که امام را وادار به سکوت کنند. در یکی از این مراحل که فشار خیلی شدت یافته بود، مرحوم پدرم با برخی از علما و شخصیتهای داخل و خارج تماس گرفت و از آنها خواست که تلگرامهای تأیید برای امام ارسال کنند که دولت عراق احساس نکند امام تنهاست و می‌تواند بر آن حضرت فشار آورد. خود او نیز به همراه دو نفر از علما که به تازگی به کویت آمده بودند، تلگرامی به نجف اشرف مخابره کرد و ضمن محکوم کردن هر نوع تضییقاتی برای امام، اعلام کرد که منتظر اوامر و دستورهای امام است. و قطعاً این تلگرامها مفید و سودمند بود، ولی جواب دادن امام در آن دوران، آن هم به صورت تلگرام، چندان صلاح نبود. مقصود علمای خارج از عراق، فقط همین بود که اعلام پشتیبانی کنند و دولت عراق را از هر گونه اذیت و آزار امام برحذر دارند. امام در پاسخ تلگرام مرحوم پدرم که نماینده ایشان درکویت بود نامه‌ای نوشتند که در آن آمده است: بسمه تعالی. خدمت جناب مستطاب سید الاعلام و حجةالاسلام آقای مهری دامت افاضاته. بعد السلام و التحیات، تلگرام جنابعالی و جناب آقای قائمی و تلگراف دیگری که امضاء آن قرائت نشد، واصل گردید. جواب را تلگرافی به جهاتی صلاح ندیدم، عجالتاً پس از مذاکراتی از عمل سابق دست کشیده‌اند. لکن گمانم این است که موقت باشد. این جناب اعتراضاً تقاضای خروج کرده‌ام، لکن آمدند و قول دادند که دخالت نکنند. نمی‌دانم آینده چه خواهد شد. با خدای تعالی است. ان للبیت ربّا یحفظه... - این عبارت را حضرت عبدالمطلب كه كلیددار كعبه بود در جواب ابرهه كه سپاه او شترانش را به غارت برده بودند فرمود: وقتی با تعجب از او سوال شد كه چطور تو نگران خانه خدا نیستی و شترانت را مطالبه می‌كنی پاسخ داد این خانه خدایی دارد كه آن را حفظ می‌كند. ـ حجةالاسلام و المسلمین سید جواد مُهری - پا به پای آفتاب - ج 6 - ص 61.