امام به کودکان علاقه زیادى داشتند. ایشان همیشه نصیحت مى‌کردند که تا پیش از مکلف شدن، بچه‌ها را راحت بگذاریم تا آزادانه بازى کنند. موانع را از سر راه آنها برداریم و کمتر به آنها امر و نهى کنیم. بیشتر خاطره‌هاى من از امام، خاطرات برخورد ایشان با على، پسر پنج ساله‌ام است. على علاقه بسیار زیادى به آقا داشت. امام هم او را دوست داشتند. همیشه مى‌گفتند: «من خودم بچه داشته‌ام، اما على چیز دیگرى است». على عشقش آقا بود. هر روز به اتاق ایشان مى‌رفت. دوست داشت با عینک و ساعت آقا بازى کند. یک روز که ساعت و عینک آقا را برداشته بود، به على گفتند: «على‌جان! عینک چشمهایت را اذیت مى‌کند. زنجیر ساعت هم خداى ناکرده ممکن است به صورتت بخورد. صورتت مثل گل است. ممکن است اتفاقى برایت بیفتد». على عینک و ساعت را به امام داد و گفت: خوب، بیایید یک بازى دیگر بکنیم. من مى‌شوم آقا، شما بشوید على کوچولو. فرمودند: «باشد». على گفت: خوب، بچه که جاى آقا نمى‌نشیند. امام کمى خودشان را کنار کشیدند. على کنار امام نشست و گفت: بچه که نباید دست به عینک و ساعت بزند. آقا خندیدند و عینک و ساعت را به على دادند و گفتند: «بگیر، تو بردى». . طباطبایى، فاطمه؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 1، ص 189.