یکى از روزهایى که ما در مدرسه [علوى] را بسته بودیم و امام خسته شده بودند و قرار بود استراحت کنند در محوطه بیرون، جمعیت زیادى ازدحام کرده بودند و یک پیرمرد مسن خرم آبادى با شیرین زبانى خاصى در خیابان ایران مردم را اداره مى‌کرد، شعر مى‌خواند و شعار مى‌داد و هر بار که من بالاى در رفته و مى‌گفتم دیگر ملاقات نیست. او مى‌گفت نه خیر، حتما ملاقات هست و من امروز امام را ملاقات مى‌کنم. تا اینکه بالاخره امام سروصدا را شنیدند و گفتند در را باز کنید. من ایستادم و متوجه آن پیرمرد هفتاد و چند ساله با روحیه بزرگش شدم. او نگاهى به امام کرد و نگاهى به آسمان و با لهجه لرى خود صدا زد: اى امام زمان! مگر یک چنین نایبى به خود ببینى. این را از ته قلبش مى‌گفت. . رفیقدوست، محسن؛ سروش؛ ش 276، 20/11/63، ص 18.