یادم مى‌آید بچه که بودیم و با توپ توى اتاق بازى مى‌کردیم. توپ را زدیم و شیشه را شکستیم. آقا خیلى ناراحت آمدند که ما را تادیب کنند که چرا این کار را کردیم؟ من گفتم: «خانم به ما گفتند: در اتاق بازى کنید، عیبى ندارد». تا من این را گفتم، ایشان هیچ نگفتند و سرشان را پایین انداختند و از اتاق بیرون رفتند و اگر مى‌خواستند ما را تنبیه کنند، نکردند. . مصطفوى، فریده؛ پابه‌پاى آفتاب؛ ج 3، ص 133.