امام ماهى چند روز به استراحت مى‌پرداختند البته به اصرار دوستان و آشنایان مرحوم آقاى اشراقى در قم باغچه‌اى داشتند. چهار دیوار، دور باغچه کشیده و دو اتاق هم ساخته بودند و فضاى سبزى را پدید آورده بودند. امام هم براى دورى از سر و صدا به آنجا مى‌رفتند. یکى از روزها که امام آنجا بودند و استراحت مى‌کردند و برف زیادى هم باریده بود، حدود ساعت دو بعد از ظهر، خانمى به همراه یک نفر دیگر و دو فرزندش براى زیارت امام آمده بود. معلوم است که دورى مسافت و وجود دو کودک خردسال، چه مشکلاتى را ایجاد مى‌کند، به هر حال ایشان اصرار مى‌کردند که ما باید آقا را ببینیم. و هرچه پاسداران بیت موضوع عدم حضور امام را مى‌گفتند، بر اصرار ایشان افزوده مى‌شد. در همین موقع حاج احمدآقا آمد و آن خانم تقاضاى ملاقات با امام را به ایشان گفت. حاج احمدآقا هم مرا صدا زد و گفت: ماشین را روشن کنید و این خانم و بچه‌ها را به منزل آقاى اشراقى ببرید تا آقا را ببینند و بعد هم آنها را برگردانید. این جمله را که حاج احمدآقا فرمود، خیلى خوشحال شدم. من در راه در این فکر بودم که مبادا این خانم خداى ناکرده قصدى داشته باشند. بعد که به مقصد رسیدیم، على اشراقى نوه آقا را دیدم. گفتم: على جان! به آقا بگو خانواده شهیدى از راهى دور براى زیارت شما آمده‌اند. على هم سریع خبر را به آقا رساند. آقا فورى بلند شدند و از آنها دعوت کردند که به داخل تشریف ببرند. امام با حالتى خاص، چهره‌اى بشاش و تبسمى بر لب، آنها را به حضور پذیرفتند و به آن خانم فرمودند: «چرا این موقع و در این هواى سرد این بچه‌ها را به اینجا آورده‌اید؟ مگر من چه کسى هستم؟ چرا به خاطر من این همه سختى را تحمل کرده‌اید؟» بعد هم شروع کردند به نوازش کردن بچه‌ها. آن خانم توضیح داد، همسرش در درگیرى با طاغوت به شهادت رسیده است و سرپرستى بچه‌ها با اوست. بعد آقا فرمودند: «اگر کارى دارید، بگویید تا در صورت امکان برایتان انجام دهم». آن زن با چشمانى اشک آلود گفت: آقا! آرزوى ما فقط زیارت و دست‌بوسى بود و نه هیچ چیز دیگر. آقا سه مرتبه از خانم خواستند تا اگر مشکلى دارند، بازگو کنند، و هر بار آن همسر محترمه شهید، گفته خویش را تکرار کرد. بعد هم امام به من فرمودند: «شما بروید بخارى ماشین را روشن کنید تا مبادا بچه‌ها سرما بخورند و بعد هر کجاى قم خواستند بروند، آنها را برسانید». . فراهانى، رضا؛ آرشیو موسسه.