

وارد اتاق امام که میشوید انگار وارد بهشت شدهاید، چون بوی عطر میدهد؛ به خاطر اینکه روزی چند بار ادوکلن و عطر استفاده میکنند. گاهی ما در منزل کار آشپزخانه را انجام میدادیم و بعد چراغ را خاموش میکردیم و میرفتیم خدمت امام؛ وقتی مینشستیم، امام سرشان را بر میگرداندند و میگفتند که ناهار فلان خورشت را دارید. غیرمستقیم میخواستند بگویند که بوی سبزی میدهی. البته هیچوقت چیزی به ما نمیگفتند. حتی من یک دفعه گفتم شما چقدر باید ما را تحمل کنید. چون نمیخواستند خلاف بگویند، میگفتند خوب تحمل میکنم. . زهرا مصطفوی، همان (جدید)، ج 1، ص 192.