پس از تبعید امام به نجف، رژیم شاه عده‌ای از بلندپایگان سازمان مجاهدین را در دوبی دستگیر کرد و قصد داشت آنها را با هواپیما به تهران انتقال دهد. این افراد موفق شدند هواپیما را بربایند و به بغداد ببرند. رژیم بعث به دلیل اینکه نتوانسته بود اطلاعاتی را که می‌‌خواست از آنها بگیرد آنان را تحت شکنجه و فشار زیادی قرار داده بود. در این هنگام تراب حق شناس که از اعضاء سازمان بود با نامه‌ای که از مرحوم آیت‌الله طالقانی از ایران آورده بود به خدمت امام رسید. مرحوم طالقانی از امام خواسته بود که به رژیم عراق گوشزد کند که اینها مورد اعتماد هستند و آزاد شوند و این آغاز ارتباط امام با جریان سازمان یافته مبارزه مسلحانه در ایران بود. پیام مرحوم طالقانی به امام با مرکب نامرئی در تقویم جیبی حق شناس نگاشته شده بود که او در حضور امام آن را مرئی کرد و با علامتی که در پیام بود امام اطمینان پیدا کردند که پیام از آقای طالقانی است. آغاز پیام این بود: «انهم فتیه آمنوا بربهم و زدناهم هدی» اینها جوانانی بودند که ایمان به خدای خودشان داشتند. پس ما هدایت آنها را افزون کردیم . سوره کهف – آیه 13.. در پیام از امام خواسته بود که اظهارات حامل پیام را گوش کنید و از اعضای سازمان حمایت کنید. امم پیام را شنیدند و به اظهارات حق شناس هم گوش کردند ولی در تصمیم گیری عجله نکردند و به روز بعد موکول کردند. روزد بعد که من برای دریافت پاسخ خدمت ایشان رسیدم فرمودند من مصلحت نمی‌بینم که از بعثی‌‌‌ها چیزی را بخواهم و تا به الآن من خواسته‌ای از آنها نداشته‌ام. لذا در هر تصمیمی آزاد بوده‌ام و اینها طبیعتاً نتوانسته‌اند خواسته‌ای را بر من تحمیل کنند. تو خود اگر راهی می‌‌دانی برای نجات آنها دنبال کن، اما من مصلحت نمی‌بنیم دخالت کنم. . حجةالاسلام والمسلمین محمود دعایی – مصاحبه مؤلف.