

یک روز به مناسبت یکی از وفیات ائمه علیه السلام چند نفری به عنوان خواندن دعای توسل، به اتاق امام رفتیم. همه رو به قبله نشستند و شروع به دعا کردند. بعد از شروع امام وارد شدند و در صف نشستند و همراه با همه دعا خواندند. در ضمن دعای توسل، یکی از آقایان ذکر مصیبت مختصری کرد. با آنکه ذاکر، روضهخوان ماهری نبود و با حضور امام دستپاچه شده بود و صدایش هم مرتعش و بریده بریده بود. اما همین که شروع به روضه کرد، با آنکه هنوز مطلب حساسی را بیان نکرده بود، امام چنان به گریه افتادند که شانههایشان به شدّت تکان میخورد. بنده وقتی زیر چشمی به سیمای امام نگاه کردم، دانههای متوالی اشک را که از زیر محاسن معظم له روی زانوانشان فرو میریخت، میدیدم. چند لحظهای طول نکشید که یکی از نزدیکان از زوایهای که امام نبیند، به ذاکر اشاره کرد که روضه را قطع کن. زیرا این گریه شدید، ممکن بود خدای ناکرده بر قلب مبارک امام اثر بگذارد. ـ حجةالاسلام و المسلمین رحیمیان - درسایه آفتاب - ص 36.