یادم مى‌آید یکى از بچه‌هاى مرحوم اشراقى، که نوه امام بود، یک روز به راهرو آمد و یک لنگه کفش برداشت و گفت مى‌خواهد امام را بزند. من دنبالش دویدم تا لنگه کفش را بگیرم، ولى او در را باز کرد و به داخل اتاق رفت. تا رفتم او را بگیرم امام دستشان را بلند کردند و به من فهماندند که کارى نداشته باشم. بچه سه چهار بار با کفش به امام زد. بعد امام او را بغل کردند و بوسیدند و گفتند: «بابا جون اگر من به شما مى‌گویم که به این کاغذها دست نزنى به این خاطر است که اینها مال مردم است و من باید آنها را بخوانم و جواب بدهم و اگر پاره شوند پیش خدا مسئولم.» یعنى بدون آنکه حالت خاصى در چهره‌شان پیدا شود خیلى راحت با آن بچه برخورد کردند. بالاخره بچه لنگه کفش را همانجا گذاشت و از اتاق بیرون رفت. . حدیده‌چى، مرضیه؛ پابه‌پاى آفتاب (جدید)؛ ج 2، ص 162.